De verhuizing is inmiddels achter de rug. Twee vrachtwagens met spullen zijn inmiddels in De Bilt gearriveerd en uitgepakt. Vele dozen, bedden, tafels, stoelen en boeken.. zijn de vrachtwagen in en weer uit gegaan. In Amsterdam was het een natte en kille dinsdag waarop alles werd ingeladen. Zo’n troosteloze februaridag waarop je graag de stad uitgaat.
Voor we Amsterdam verlieten was het half vier. Tussen Amsterdam en Utrecht 17 km file, dus dan maar via een andere route. Het is een vreemde gedachte om onderweg te zijn, terwijl het huis waar je vandaan komt leeg is, en het huis waar je naar toe gaat ook. Zo’n kinderlied over Abram die het land uit gaat naar het land wat God hem wijst, zit dan ineens helemaal in je hoofd. Zo voelt het toch wel. Juist als al je spullen even uit beeld zijn, blijft alleen het belangrijkste over. God, elkaar en daarna de rest.

Het was heerlijk om aan te komen in De Bilt. Ook al werd het kamperen in een nog kaal huis. Na een toch wat onrustige nacht, niet vanwege de onrust in Park Arenberg, maar vooral door alle gedachten, was het weer vroeg een drukte van belang. Alle spullen werden uitgeladen en het huis werd zo goed en zo kwaad als dat gaat ingericht met hulp van verschillende gemeenteleden en een goede vriendin van ons. Erg fijn dat de gemeente ook in praktische zin zo meedenkt en helpt!

’s Avonds zag het er al best aardig uit. Het is een hele kunst om de rust te vinden om te genieten van alles wat er al gebeurd is. We kwamen wel tot de conclusie dat het een luxe is om zoveel mensen om je heen te hebben die meehelpen met uitpakken, eten voor je koken, de kamers inrichten. Maar ook Jan Doornenbal die altijd weer klaar staat om iets op te hangen, een gaatje te boren of allerlei andere praktische zaken te regelen.

Over gaatjes gesproken, donderdag was het de dag van het vullen van gaatjes in ons oude huis. Vrijdag is de dag van de overdracht van ons huis en dan moeten alle muren weer glad zijn. Zo terug in Amsterdam merk je ineens dat je niet meer terug zou willen. Wat een ruimte in De Bilt en wat ziet het er allemaal mooi en nieuw uit.

Ondertussen komt 14 februari ook hard dichtbij. Er moet nu gewerkt worden aan de liturgie voor de bevestigings- en intrede-dienst en aan andere praktische zaken rond deze diensten. Veel mensen vragen of ik het spannend vind. Het vreemde is dat de spanning er nu nog niet zo is, het blijft nog wat onwerkelijk allemaal. Al zal dat na zondag wel anders worden. Zondagmorgen neem ik afscheid van Rotterdam Delfshaven. Door alles van de afgelopen dagen kun je toch wat makkelijker afscheid nemen, omdat we nu echt in De Bilt wonen en de afstand De Bilt-Rotterdam gevoelsmatig veel groter is dan Amsterdam-Rotterdam.

Als bijlage bij deze weblog is de verhuiskaart van de Familie Codée toegevoegd.