In de afgelopen weken hebben wij een hele stapel met kerstkaarten uit De Bilt ontvangen. We merken aan alles dat er naar onze komst naar De Bilt wordt uitgezien. Die kaarten doen ons goed, hartelijk dank daarvoor! We zien er wel naar uit dat de namen op de kaarten wat meer gaan leven, als wij ook de mensen die bij deze namen horen gaan leren kennen.

Voor ons wordt het allemaal steeds iets serieuzer. Afgelopen week kwamen er twee verhuizers langs die onze spullen wel willen verhuizen naar de Bilt. We kwamen tot de conclusie dat we ondanks de beperkte ruimte toch heel wat spullen en boeken (!) hebben weten te verzamelen.

De kinderen realiseren zich langzamerhand ook dat we gaan verhuizen. Naomi heeft er veel zin in, terwijl Benjamin het erg spannend vindt. Gelukkig is er plaats op de Groen van Prinstererschool en weten de kinderen hoe de school er van de buitenkant uitziet.

Afgelopen zondag wilden we graag naar het Kerstfeest voor de kinderen in De Bilt, maar door de sneeuw vonden we dat toch een te barre onderneming worden. ’s Morgens was het al een hele tocht naar Oud-Loosdrecht, al was het wel schitterend om daar zo rond te rijden.

We zijn uiteindelijk dinsdag weer even in De Bilt geweest. Van onze nieuwe buren hadden we al een prachtige foto gekregen met onze witte achtertuin, maar nu konden we het met eigen ogen zien.

De afgelopen week stond helemaal in het teken van Advent. Kerstviering in de Pelgrimvaderskerk, in het inloophuis De Brug, in het verzorgingshuis de Schans en dan ook nog met de kinderen van hun school.

Eén van de meditaties heb ik gehouden over “geen plaats in de herberg”. Deze woorden die klinken aan het begin van het leven van de Here Jezus staan zo in contrast met de woorden die Jezus sprak toen hij het had over zijn afscheid: “In het huis van mijn Vader zijn vele woningen”. Het raakt mij wel dat Jezus, voor wie geen plaats was en vaak ook nog steeds niet is, nu juist degene is die ervoor zorgt dat er voor ons wel plaats is.

Ook op een ander punt raakte het mij. Het maakte voor mij helder dat komen en gaan zo dicht bij elkaar liggen. Als je ergens begint dan denk je na over wat je wilt gaan doen, als je weggaat dan laat je dat nog weer eens opnieuw de revue passeren.

In Rotterdam is het afscheid nemen begonnen. Dan komt ineens alles weer op je af. Een lieve mevrouw ging op de kerstviering al rond met een enorme afscheidskaart waarop iedereen zijn of haar handtekening kon zetten. Ik merkte wel dat het nog wel moet wennen om afscheid te nemen van alle mensen in Rotterdam.

Dinsdag was het afscheid van de kinderopvang van Anne-Maartje. De leidsters waren in tranen. Het is mooi hoe deze leidsters ook meeleven met deze nieuwe stap. Ze vinden het erg interessant allemaal dat iemand in deze tijd nog dominee wordt. Juist op de kinderopvang hebben we heel veel mensen getroffen die geen kerkelijke achtergrond hebben, maar die wel heel open willen praten over het geloof.

Het is een hectische tijd geweest de afgelopen weken, in Rotterdam gaat het werk gewoon nog door tot 1 februari. Daarnaast waren er twee kerstnachtdiensten voor te bereiden in Dirkshorn (Noord-Holland). De eerste in samenwerking met de plaatselijke fanfare, de tweede met een mooi koor. Dit zijn altijd hele missionaire momenten, waarbij ik het gevoel heb dat het er echt op aankomt. Wat is het mooi als mensen in hun duisternis het licht van Christus ontdekken, of soms juist ontdekken dat zij in het kunstlicht leven, terwijl Jezus het echte Licht is.

Ik wens een ieder die dit leest een gezegend Kerstfeest en een goede jaarwisseling!