Het begin van deze maand is begon met het verzamelen van alle adressen voor de uitnodigingskaarten voor 14 februari. Het is een mooie kaart geworden, vinden wij. Je wilt niemand vergeten of overslaan, maar soms wordt je ’s morgens wakker met weer een geadresseerde in je hoofd die nog geen kaart heeft gehad.

Verder zijn er andere praktische zaken te regelen. Het bestellen van een toga bijvoorbeeld. Het lijkt een hele gewichtige zaak, maar het aanmeten duurt slechts 5 minuten en daarna sta je gewoon weer buiten. Toch zijn dit wel dingen die ineens iets laten merken van het verschil tussen pastoraal werker en dominee.

Het aftellen is nu wel echt begonnen. De dagen en weken vliegen en veel dingen die je doet zijn voor het laatst. Dat geldt voor veel bezoeken aan mensen in Rotterdam, maar ook voor dingen in Amsterdam. Afgelopen zondag was het de laatste keer dat ik als gemeentelid van de Noorderkerk op de preekstoel stond in deze kerk. Ik merk dat het mij meer doet dan ik van te voren had gedacht. Ik ben erg dankbaar voor de plek in De Bilt, maar je merkt toch dat je 15 jaar Amsterdam ook niet zomaar achter je laat.

Het was daarom goed om kort daarvoor uitgebreid in De Bilt geweest te zijn. Door alle preekbeurten en ‘afscheidsdiensten’ lukt het niet om op zondagen nu al aanwezig te zijn in de Dorpskerk. Al is zeker een dienst van afgelopen zondag, de bevestiging van ambtsdragers en het afscheid nemen van verschillende mensen iets waar we graag bij waren geweest.
Het voelt vreemd dat we al weer afscheid moeten nemen van een aantal kerkenraadsleden met wie nu net wat meer contact hebben gehad de afgelopen tijd. Dat geldt voor Aart Verhoef en Jochem Floor, die in beroepingscommissie zaten en helemaal voor Arie de Mik met wie we heel veel overleg hebben gehad de afgelopen tijd. Het was daarom mooi om vorige week vrijdagavond in de Hooierij te zijn, om daar in alle rust en gezelligheid afscheid te nemen, maar vooral om kennis te maken.

Ik moet wel zeggen dat je wel behoefte krijgt aan een soort fotoboekje met alle gezichten en namen, zoals we dat in Delfshaven hebben. Op de terugweg hebben we toch nog even het hoofd gebroken over hoe sommige mensen nou toch heten. Het zijn teveel gezichten en namen om allemaal zo in één of twee keer te onthouden.
Verder zijn we soms heel praktisch bezig in de pastorie. Het in elkaar zetten van een linnenkast en dat soort dingen. Ik verlang er ondertussen wel naar om weer op één plaats actief te kunnen zijn en weer wat meer aan het studeren toe te komen. Je hebt soms echt even een goed boek nodig om weer wat nieuwe inspiratie te vinden. Al sta je door alle praktische zaken wel weer helemaal op de grond.

Misschien land je wel het meest weer op de grond door alle dingen die er om je heen gebeuren. Het leed en verdriet in Haïti, maar soms ook ineens zo dichtbij bij mensen die je goed kent. Dat maakt alles toch heel relatief en maakt je ook dankbaar voor wat je allemaal hebt ontvangen.

De volgende bijdrage hoop ik te kunnen schrijven vanuit De Bilt, want 2 en 3 februari hopen we naar De Bilt te verhuizen!