| Op een heuvel tussen bomen een stil getuige van Gods werk, waar elke zondag mensen komen staat daar een eeuwenoude kerk. De vloer bestaat vooral uit graven van mensen, meestal onbekend, Die kerk is een vertrouwde haven een fraai historisch monument. Daar wordt gepreekt, daar zingen koren, daar wordt gedoopt, daar wordt getrouwd. Waar eeuwenlang God ons laat horen, dat Hij heel veel van ons houdt. Het orgel en de koop'ren kronen, een prachtig brandgeschilderd raam. Het is het huis waar God wil wonen en waar men luistert naar Zijn naam. De doopvont en de consistorie, de preekstoel met het ornament. |
Het is een kerk zo vol historie, daar is God eeuwenlang present. En alle klokken in de toren, die elke week luidruchtig slaan om de mens te laten horen dat Zijn woord nooit zal vergaan. Op een heuvel tussen bomen, een stil getuige van Gods werk, waar elke zondag mensen komen, staat daar een eeuwenoude kerk. De houten banken, kandelaren de altijd zo vertrouwde geur. Het ging nooit weg in al die jaren, 't ijz'ren hek, de zware deur. Die kerk, dat is voor mij het teken, dat God eens naar de mensen zond, en door de eeuwen nooit bezweken. Dat is Zijn Eeuwige Verbond. |
Voorgaand gedicht spreekt over de eeuwenoude kerk en daar heeft Joost Paauw als koster een lange tijd voor gezorgd. Dat alles goed onderhouden bleef en dat voor de zondagse erediensten alles in orde was. Het was zijn roeping om dit werk te doen, werk in het huis van God.
In de schikking staan De Bijbel en zijn lievelingkleur (paars/lila) centraal. De kleur paars staat ook voor Goddelijk, Heilig en ingetogenheid. Hij vond het fijn om deze taak geruisloos en zonder veel aandacht voor zijn persoon te doen. Zijn hele leven is hij al verbonden met de Dorpskerk en daarom zijn ook de bloemen met elkaar verbonden om dat tot uitdrukking te brengen. Ze staan in een vensterraam want zijn blik was ook altijd open naar de wereld. Hij vertelde graag over ‘zijn’ kerk, bv. op een open monumentendag of bij een rondleiding aan een school.
De klimop die de schikking afmaakt staat natuurlijk voor trouw en standvastig, naar God en van God voor eeuwig en altijd ook nu het werk als koster wordt beëindigd.
Hoe kostbaar, God, is uw liefde;
Goden en mensen mogen schuilen, onder de schaduw van uw vleugels.
Zij voeden zich met de overvloed van uw huis;
U drenkt hen met de stroom van uw vreugde.
Printervriendelijke versie
Verstuur naar een vriend
PDF versie